Ο ΚΑΚΟΚΡΑΤΗΣ ΚΑΙ Ο ΚΗΠΟΥΡΟΣ Γ.ΡΑΓΚΟΥΣΗΣ


Ο μοιραίος αυτός άνθρωπος για την Ελληνική Τοπική Αυτοδιοίκηση, ο «κηπουρός» του Γ.Παπανδρέου, με την εκτός τόπου και χρόνου συνέντευξή του, συνεχίζει να προκαλεί ακόμη και τώρα την κρίση, τη νοημοσύνη και την αντοχή μας. Τώρα που πλέον έχουμε όλοι δει τ’ αποτελέσματα του νομικού του γονατογραφήματος, (μέσα στο μικρό χρονικό διάστημα της εφαρμογής του χρειάσθηκαν δεκάδες τροποποιήσεις και χρειάζονται άλλες τόσες), που φέρει την κατ’ εφημισμόν επωνυμία «Καλλικράτης», ενώ αποδείχθηκε στην πράξη « Κακοκράτης». Πριν όμως εξηγήσω το γιατί, πρέπει να επισημάνω μια ανακρίβεια του ανωτέρω πρώην Υπουργού και φυσικά … πρώην «κηπουρού». Ο «Καλλικράτης» δεν έγινε πριν από την κρίση. Τα πρώτα  αποτελέσματα της κρίσης είχαν ήδη φανεί από τα τέλη του 2009 και ο Καλλικράτης (Ν.3852/2010) ψηφίστηκε από τη Βουλή  κι έγινε νόμος του κράτους τον Ιούνιο του 2010 δηλαδή μετά το πρώτο μνημόνιο, που ψηφίστηκε από τη Βουλή τον Μάιο του 2010. Άρα γνώριζε ο κ. Ραγκούσης και την ύπαρξη και τις δυσμενείς για την τοπική αυτοδιοίκηση προβλέψεις του α’ μνημονίου (Μάιος 2010) και ενσυνείδητα προχώρησε στον Καλλικράτη (Ιούνιος του 2010). Όταν μάλιστα άρχισε να ισχύει (1.1.2011) ο Καλλικράτης, ήδη είχαμε μπει για τα καλά, μέχρι τη μέση, στην κρίση. Γιατί δεν ανέστειλε την εφαρμογή του Καλλικράτη, αφού ήταν πλέον βέβαιο, ότι εν μέσω οικονομικής κρίσης το εγχείρημα θα αποτύγχανε; Ελλείψει πόρων οι οποίοι θα εξασφάλιζαν την επιτυχία του;


Ο Καλλικράτης έγινε λοιπόν κατ’ επιταγήν του α΄ μνημονίου και όχι γιατί κάποιοι, τρομάρα τους, «οραματίσθηκαν» τη διοικητική μεταρρύθμιση. Γιατί αν επρόκειτο περί αυτού, τότε θα είχαν περιλάβει στον «Καλλικράτη» και τη μεταρρύθμιση του κεντρικού κράτους, της κεντρικής διοίκησης. Αυτό που έγινε δεν ήταν αυτό που με τις σχεδόν ομόφωνες αποφάσεις της η Ελληνική Τοπική Αυτοδιοίκηση ζητούσε δηλ. μεταρρύθμιση σε τρία επίπεδα: πρωτοβάθμια αυτοδιοίκηση (δήμοι), δευτεροβάθμια αυτοδιοίκηση (περιφέρειες), κράτος. Δεν επρόκειτο λοιπόν περί ωραίου ονείρου, περί οράματος αλλά περί εφιάλτη.


Θυμίζουμε την ιδιαίτερη γεωγραφική κοπτοραπτική που εφαρμόσθηκε κατά το σχεδιασμό των Καλλικρατικών δήμων. Παρά τις διαβεβαιώσεις του κ. Ραγκούση ότι στην Αττική και τη Θεσσαλονίκη θα χρησιμοποιηθούν τα ίδια κριτήρια για τον καθορισμό των ορίων των νέων δήμων, δυστυχώς αυτό δεν έγινε. Είπε ψέματα στους αιρετούς και τους πολίτες των τοπικών κοινωνιών. Μεγάλα νησιά, όπως Λέσβος, Ρόδος, Κέρκυρα κλπ. έγιναν ένας δήμος, με γνωστά πλέον τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι αιρετοί και οι πολίτες των τοπικών κοινωνιών.
Οι περικοπές των πόρων των δήμων, που άρχισαν επί των ημερών του, μέχρι σήμερα ξεπέρασαν το 60% . Για την ολοκλήρωση του θεσμικού πλαισίου του Ν.3852/2010 (Καλλικράτης), με βάση τις εξουσιοδοτικές διατάξεις του νόμου αυτού, έπρεπε να εκδοθούν δεκάδες Υ.Α., Κ.Υ.Α. και Π.Δ.. Επί των ημερών του δεν έγινε σχεδόν τίποτε. Αλλά και μέχρι σήμερα ελάχιστα βήματα έγιναν.



Χαρακτηριστικά και όλως ενδεικτικά αναφέρω το εξής: το Π.Δ. του περιβόητου και πολυθρύλητου αναπτυξιακού προγράμματος ΕΛΑΔΑ, που έπρεπε να εκδοθεί μέχρι 31.12.10, για ν’ αρχίσει η εφαρμογή του από 1.1.2011 (έναρξη τρέχουσας δημοτικής περιόδου 1.1.2011 - 31.8.2014), δεν εκδόθηκε ποτέ. Το πρόγραμμα ΕΛΑΔΑ που κατά την τότε προσφιλή έκφρασή του θα αποτελούσε «την ατμομηχανή» που θα κινούσε την τοπική ανάπτυξη και θα εξασφάλιζε την επιτυχία του εγχειρήματος, δεν εκδόθηκε ποτέ. Τρέξανε όλοι και μπήκανε στα βαγόνια του τρένου. Η ατμομηχανή που θα το έσερνε όμως δεν ήλθε ποτέ. Και … μείναμε μονάχοι στο σταθμό … Υποσχέσεις, λόγια, ψέματα, πολιτική απάτη…


Τώρα τάσσεται υπέρ της αναβολής του χρόνου διεξαγωγής των αυτοδιοικητικών εκλογών, ενώ ο ίδιος όρισε τη διάρκεια της τρέχουσας  δημοτικής περιόδου και το χρόνο διεξαγωγής των δημοτικών εκλογών στον Καλλικράτη. Μάλιστα τότε δεν δέχθηκε την σχετική πρόταση της ΚΕΔΕ να μην συμπέσουν αυτοδιοικητικές εκλογές και ευρωεκλογές. Τώρα όμως τυχόν επιμήκυνση της τρέχουσας δημοτικής περιόδου είναι αντισυνταγματική, παράνομη και στερείται δημοκρατικής νομιμοποίησης.

Το κατά Ραγκούση πείραμα προέβλεπε την ύπαρξη 325  δήμων, με κατά μέσο όρο πληθυσμό 30.000 κατοίκους ανά δήμο. Στην Ισπανία υπάρχουν 8.110 δήμοι με μέσο όρο 5.430 κατοίκους ανά δήμο (85%  των δήμων έχουν πληθυσμό κάτω των 5.000 κατοίκων). Στην Γαλλία υπάρχουν 36.684 δήμοι με μέσο όρο 1.720 κατοίκους ανά δήμο (95% των δήμων έχουν πληθυσμό κάτω των 5.000 κατοίκων). Στη Γερμανία υπάρχουν 12.431 δήμοι, με μέσο όρο 6.690 κατοίκους ανά δήμο (το 75% των δήμων έχουν πληθυσμό κάτω των 5.000 κατοίκων). Στη Φιλανδία υπάρχουν 416 δήμοι με μέσο όρο 12.660 κατοίκους ανά δήμο (το 50% των δήμων έχουν πληθυσμό κάτω των 5.000 κατοίκων). Τα στοιχεία λήφθηκαν από την έρευνα της δημοσιογράφου Ελένης Δελβινιώτη. Στην Ελλάδα έπρεπε να βαδίσουμε στον αντίποδα της ευρωπαϊκής πρακτικής και πραγματικότητας. Έπρεπε να δημιουργήσουμε πληθυσμιακά και γεωγραφικά τέρατα…, εκεί που υπήρχαν των Ελλήνων οι Κοινότητες.


Ο Καλλικράτης έτσι όπως έγινε και έτσι όπως εν μέσω οικονομικής κρίσης εφαρμόσθηκε, δεν έγινε για το καλό αλλά για το κακό της αυτοδιοίκησης και των τοπικών κοινωνιών.
Ο πρώην Υπουργός Εσωτερικών και πρώην «κηπουρός» του Γ. Παπανδρέου πρέπει ν’ αναγνωρίσει τα λάθη του. Να ζητήσει επιτέλους συγνώμη από τους αιρετούς και τους πολίτες των τοπικών κοινωνιών.


Λάζαρος Κυρίζογλου
Δικηγόρος
Δήμαρχος Αμπελοκήπων – Μενεμένης
Μέλος Δ.Σ. ΠΕΔ/ΠΚΜ & ΚΕΔΕ