Γιατί ξαναφθάσαμε στα πρόθυρα της πτώχευσης
Άρθρο του Δημάρχου Αμπ/πων-Μενεμένης στον "Αγγελιοφόρο της Κυριακής" 14-06/2015

Γιατί ξαναφθάσαμε στα πρόθυρα της πτώχευσης

             Είναι ιστορικά επιβεβαιωμένο κι αληθινό ότι το παρελθόν ενός λαού έχει τις προεκτάσεις του στο παρόν και το μέλλον του. Είναι επίσης αλήθεια ότι δεν αναγνωρίζουμε τα λάθη μας και δεν διδασκόμαστε από τα λάθη του παρελθόντος μας. Ακόμη διακρινόμαστε και από μία «εθνική ανοησία και ανευθυνότητα» να προσπαθούμε πάντοτε, όταν δυσπραγούμε, να επιρρίπτουμε τις ευθύνες για τα εκάστοτε «κακά που μας βρίσκουν» στους άλλους, στον «ξένο παράγοντα», χωρίς ποτέ να αναγνωρίζουμε και ν’ αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας ως λαός και ως πολιτική ηγεσία. Φυσικά κατά καιρούς ο λεγόμενος «ξένος παράγων» προς εξυπηρέτηση ιδίων αυτού συμφερόντων και επιδιώξεων,  διεδραμάτισε δυσμενή για μας και τη χώρα μας ρόλο. Είναι αδιανόητο όμως κι απαράδεκτο να τα «φορτώνουμε» πάντοτε και όλα σ’ αυτόν.

            Το 1827 επί Καποδίστρια, τότε που «έγινε» η Ελλάδα, πτωχεύσαμε για πρώτη φορά, πριν αναγνωρισθεί επίσημα ως ανεξάρτητο κράτος, λόγω αδυναμίας ν’ ανταποκριθεί στις δανειακές της υποχρεώσεις (είχε δανεισθεί για ν ‘ ανταποκριθεί στις δαπάνες του Αγώνα).

            Τη δεκαετία του 1890 με πρωθυπουργό τον Χαρίλαο Τρικούπη ξαναπτωχεύσαμε. Ο τότε πρωθυπουργός είπε το γνωστό «δυστυχώς επτωχεύσαμε».

            Μετά το οικονομικό κραχ στην Αμερική ακολούθησε η τρίτη πτώχευσή μας. Η κρίση πέρασε τον ατλαντικό κι έφθασε στην Ευρώπη. Έπληξε τις ασθενέστερες οικονομικά χώρες και την Ελλάδα (δεκαετία 1930 επί Ελευθέριου Βενιζέλου).

            Ήδη σήμερα βρισκόμαστε στα πρόθυρα της τέταρτης πτώχευσης. Η «κανονιά» της Goldman Sachs από τις ΗΠΑ (2008) έφθασε στην Ευρώπη κι έπληξε τις ασθενέστερες οικονομικά χώρες (Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιρλανδία,  Κύπρο). Μάταια ο τότε πρωθυπουργός καλούσε και προσπαθούσε να πείσει για τον επερχόμενο κίνδυνο τα κόμματα, τη ΓΣΕΕ, την ΑΔΕΔΥ. Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Μόνο τα πρόσωπα αλλάζουν. Δεν διδασκόμαστε από τα λάθη μας και είμαστε «καταδικασμένοι» να τα ζήσουμε και τα ξαναζούμε.

            Ο μεγάλος πολιτικός, ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Καραμανλής έβαλε την Ελλάδα στην τότε ΕΟΚ και μετέπειτα Ε.Ε. για να την βγάλει από την διεθνή απομόνωσή της και για να μπορέσει να μετεξελιχθεί σ’ ένα οργανωμένο-σύγχρονο Ευρωπαϊκό κράτος, που θα λειτουργεί όπως τα λοιπά κράτη-μέλη, με υγιείς θεσμούς, με αξιοκρατία, με διαφάνεια, με δικαιοσύνη. Οι κυβερνήσεις που ακολούθησαν όμως δεν φρόντισαν καθόλου, δεν κινήθηκαν προς αυτήν την κατεύθυνση. Ακολούθησαν (4) πακέτα οικονομικής μας στήριξης. Έλεγε η Ε.Ε. «σας στηρίζουμε, σας βοηθάμε αλλά φροντίστε κι εσείς να οργανώσετε το κράτος σας σε σωστές και γερές βάσεις». Όπως μου έλεγε και ο πατέρας μου: «εγώ θα σε βοηθήσω να σπουδάσεις, κάνε όμως κάτι κι εσύ, κοίταξε να γίνεις άνθρωπος». Δυστυχώς δεν κινηθήκαμε ως κοινωνία προς αυτήν την κατεύθυνση. Δεν παρακολουθήσαμε την μεγάλη επιλογή ένταξης μας στην Ε.Ε.  Δεν φροντίσαμε να «γίνουμε άνθρωποι». Μείναμε πίσω. Δεν συγκλίναμε με τα ευρωπαϊκά κράτη. Αποκλίνουμε. Η πολιτική ηγεσία (και η σημερινή) ενέδωσε στις πελατειακές-ρουσφετολογικές απαιτήσεις και πιέσεις του εκλογικού σώματος. Αγόταν από την βουλιμία του λαού αντί να τον οδηγεί. Τα συμπεράσματα δικά σας.

 

Λάζαρος Κυρίζογλου

Δικηγόρος-Δήμαρχος Αμπελοκήπων-Μενεμένης

Πρόεδρος της Περιφερειακής Ένωσης Δήμων Κεντρικής Μακεδονίας